Επιλέγοντας το σωστό υλικό αποκατάστασης

Σταθμίζοντας τις επιλογές

Με τόσα πολλά εξελιγμένα νέα υλικά στην αγορά τόσο για άμεσες όσο και για έμμεσες αποκαταστάσεις, η διαδικασία της αξιολόγησης και της επιλογής έχει καταστεί ένα πρακτικό πρόβλημα.

Όπως βλέπει το θέμα ο Sridhar Janyavula, BDS, MS, η επιλογή υλικού έχει να κάνει με παράγοντες που σχετίζονται τόσο με τον ασθενή όσο και με τα δόντια. Όντας ένας οδοντίατρος κλινικής έρευνας στην εταιρεία DENTSPLY Caulk, ο Janyavula θεωρεί ότι σημαντικοί παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν είναι το ιστορικό του ασθενούς (δηλαδή, αλλεργικές αντιδράσεις, διαιτολόγιο, συνήθειες), το ιστορικό θεραπείας, ο τερηδονικός κίνδυνος, η πρόγνωση της αποκατάστασης, η υγεία των ουλικών ιστών και των παρακειμένων δοντιών και η δυνατότητα απομόνωσης.

Επίσης, λαμβάνει υπ’ όψιν ζητήματα που σχετίζονται με αυτό το ίδιο το δόντι, τη θέση του και την αιτιολογία του προβλήματος.

«Θα πρέπει να εξεταστεί η σύγκλειση και το κατά πόσον ο ασθενής έχει κάποιες παραλειτουργικές έξεις δήξης» εξηγεί ο Janyavula. «Στη συνέχεια, το χρώμα επίσης είναι ένας παράγοντας. Οι περισσότεροι άνθρωποι επιθυμούν να έχουν λευκά δόντια, αλλά, με την πάροδο του χρόνου, τα δόντια γίνονται πιο σκούρα. Γι’ αυτό, θα πρέπει να καταλήξουμε σε μία σαφή ιδέα για το χρώμα που θα ταιριάζει καλύτερα».

Παρομοίως, ο John C. Kois, DMD, MSD, ιδρυτής και διευθυντής του Κέντρου Kois στο Σηάτλ, Ουάσιγκτον, εντοπίζει τέσσερα κύρια ζητήματα που καθορίζουν το υλικό που πρέπει να χρησιμοποιηθεί για μία αποκατάσταση. Η διάγνωση του ασθενούς/εκτίμηση κινδύνου είναι το πιο σημαντικό ζήτημα και περιγράφεται λεπτομερέστερα παρακάτω. Οι άλλοι τρεις παράγοντες περιλαμβάνουν την αξιολόγηση της υπολοίπων δοντιών του ασθενούς, ζητήματα σχετικά με τον ασθενή, όπως τα οικονομικά, ο χρόνος θεραπείας και η ασφαλιστική κάλυψη, όπως επίσης και οι αυτές οι ίδιες ιδιότητες του υλικού.

Η διάγνωση του ασθενούς/εκτίμηση κινδύνου επιτρέπει στον κλινικό να αντιμετωπίσει άμεσα τα υποκείμενα ζητήματα και/ή τους στόχους του ασθενούς. Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει την έκταση στην οποία θα αντιμετωπιστούν οι ακόλουθοι παράγοντες:

• Προερχόμενοι από το βιοϋμένιο – δηλαδή, τερηδόνα και περιοδοντική νόσος
• Περιβαλλοντικοί/χημικοί – δηλαδή, όξινη διάβρωση λόγω είτε εξωγενών είτε ενδογενών αιτίων, ή αποτριβή λόγω μιας ξένης ουσίας
• Σύγκλειση που προκαλεί απώλεια οδοντικής ουσίας λόγω τριβής
• Διαταραχές της ανάπτυξης των δοντιών
• Αισθητική

Μία αξιολόγηση αυτών των ζητημάτων, εξηγεί ο Kois, καθορίζει το κατά πόσον η θεραπευτική προσέγγιση θα είναι άμεση ή έμμεση και το ποια υλικά θα χρησιμοποιηθούν.

Η περιπλοκότητα του ζητήματος της επιλογής του υλικού δεν τελειώνει εδώ. Ο Jon Fundingsland, διευθυντής επαγγελματικών σχέσεων της εταιρείας of 3M ESPE Dental, σημειώνει, «Η επιλογή των άμεσων έναντι των έμμεσων τεχνικών εξαρτάται από την έκταση της απαιτούμενης αποκατάστασης, δηλαδή, μπορεί η εναπομένουσα οδοντοφυΐα να υποστηριχθεί από τη συγκόλληση ή χρειάζεται μία έμμεση αποκατάσταση; Μήπως το δόντι έχει ρωγμή; Σε μερικές αποκαταστάσεις, μπορούν να εφαρμοστούν είτε άμεσες είτε έμμεσες τεχνικές. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η επιλογή εναπόκειται στον κλινικό».

Όσο συνεχίζεται η ανάπτυξη των οδοντιατρικών προϊόντων αποκατάστασης θα συνεχιστεί και η συζήτηση σχετικά με τις καλύτερες πρακτικές και ενδείξεις, καθώς η βιομηχανία προσαρμόζεται στα επόμενα επίπεδα της τεχνολογίας των υλικών. Για τους κλινικούς, αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί να υποβάλλονται στη διαδικασία να αξιολογούν τα προϊόντα, τόσο τα νέα όσο και αυτά που είναι δοκιμασμένα στον χρόνο. Η κατανόηση των πλεονεκτημάτων και των περιορισμών της κάθε κατηγορίας υλικών μπορεί, και προφανώς θα πρέπει, να ξεκινά με τη βιβλιογραφία και τη βάση τεκμηρίωσης, από τη στιγμή που κάποιος εξετάζει τα δημοσιευμένα αποτελέσματα. Οι πληροφορίες που παρέχουν οι κατασκευαστές, οι εμπειρίες των συναδέλφων και η εκτίμηση των διαμορφωτών σκέψης παίζουν επίσης σημαντικούς ρόλους στη διαδικασία της λήψης απόφασης πολλών οδοντιάτρων. Εξοπλισμένοι με τις καλύτερες δυνατές πληροφορίες σχετικά με τις ιδιότητες και τη χρήση ενός συγκεκριμένου υλικού, οι κλινικοί μπορούν να αισθάνονται σιγουριά στην επιλογή του για τα κατάλληλα περιστατικά ώστε να επιτυγχάνουν τους τελικούς στόχους, που είναι τα ιδανικά κλινικά αποτελέσματα και η ικανοποίηση των ασθενών.

Βιβλιογραφία

1. Christensen GJ. All-ceramic restorations: simplify your technique. Clinicians Report. 2012;5(7).
2. Tysowsky GW. Guidelines for predictably preparing and cementing all-ceramic restorations. Continuum. 2010;23(3):3-7.

Απόσπασμα Αναδημοσίευσης από το περιοδικό Inside Dentistry, Vol.11-No.8.